Haydarpaşa Garı’nda bekleyen birkaç yolcuyu gözlemliyorum.Gidiyorlar,neleri bıraktıklarını bile bile…Gittikleri şehrin hasretliğini,içten içe duya duya…
Hiç düşünmemiştim kaçmak isterken bu şehirden, yanımda neyi götüreceğimi.Benliğimi mi götüreceğim,hüzünlerimi mi,acısını derinden hissettiğim duygu yüklü cümlelerimi mi bilemiyorum.
Kaçmak ne kadar zordur bir bilseniz.Hele nereye gideceğini bilmeden.Şehirler birbirine benzemişse eğer zordur seçim yapmak.Kaçmak ama nereye…
Hiç hazırlıksızsanız kaçmaya,kaçışlar zordur her zaman.Önce duygular hazır edilir kaçmak için.Hazırlıklı olunduğu an gitmeler mevsimine yolculuk başlar.
Birden bire ben gidiyorum da diyemezsiniz bu şehirden giderken.Hazırlıklı olmalısınız.Hem de kaçışlarımız kaçmaya denk vuruncaya kadar.
Ya giderken unutup gidebilir misiniz yanı başınızdakileri?Onları terk edip,kendi yalnızlıklarına bırakabilir misiniz?Bırakmak zor bilirim;dostlarınızı,kardeşlerinizi,hatta şehrinizi bırakmakta zordur.
Çünkü her gidişler de insan bıraktığı gibi bırakamıyor yaşadıklarını…Nereye giderse gitsin,yepyeni dostluklar edinirse edinsin.Kaçışlarında bıraktıkları; her zaman gönlünün saraylarında var olmaya devam edecektir.
İnsanız , yaratılmışların en üstünü.Hatalar mevsiminde yoğrula yoğrula,buluruz aslolanı…Kaçarken de,kaçmaları terk ederken de hep bu yolda bilmeden yürürüz.Tabiatımız bu…
Şimdi daha iyi anlıyorum her kaçışın altındaki derin sırrı.Dem vurduğumuz her şehirde üstümüze sinenlerin,aslında bu sırrın bir gereği olduğunu.
Kaçışların zor kılan birtakım şeyler vardır.Kaçarken; uğurlanamamanın hüznü, buğulu camlardan el sallayamamanın derin acısını…
Kaçma mevsimindeyim.Kaçarken de,kaçırılırken de derin üzüntülere gebeyim.Geridekilere bir vesselam bırakıyorum.
Toplan cümlelerim kaçıyoruz buralardan!..
- Mehmet Beydemir, Filbahar Dergisi 7.sayısında yayınlanmıştır..
Mehmet Beydemir
